MEU VELHO

Por Karla Teixeira[1]
Era tarde de primavera, quase anoitinha, eu estava na companhia do meu velho e ele muito me dizia sobre tudo, eu afinava minha escuta, parecia querer guardar no mais profundo baú aquelas memórias narradas.
O passeio ia das sangrias que banhavam a fazenda ao cheiro e sabor do pequi, jatobá, murici, mangaba, era do Cerrado que ele gostava de falar. Me contava sobre o chegar naquela terra. Vieram de lonjuras áridas, de um norte de gente forte. Aqui o mato alto tiveram que tirar, levantaram casa de taipa, abriram clareira para as primeiras roças plantarem, e o gado, a este era pouco, nem carecia contar. Trouxeram na viagem 3 leiteiras, um garrote e duas novilhas quase pegando cria, todos conhecidos pelo nome, faziam parte da família, criados na “larga”.
Em um assento feito por ele mesmo, meu velho rabiscava no chão batido sua vivência com o Cerrado, me levava para um tempo desconhecido ao afirmar que quando chegaram por aquelas bandas, escutavam-se as onças esturrar do outro lado do rio Mucambo[2], elas pareciam demarcar o território, dali não poderíamos passar. Hoje naquele mesmo lugar passa boi, gente, menos onça.
Ele com a voz já trêmula, me contava sobre os lugares sem cerca, eram os gerais ditos por Porto-Gonçalves (2021)[3]. Espaços livres em que o rio ainda não dividia estados, mas gente como nós não podia assim do nada lá chegar, pois do outro lado da aguada era uma grande fazenda, o dono pousava de avião. Aos pouco aquilo tudo virou pasto, lambendo as margens do Mucambão.
Meu velho não era de pescar, mas peixe o povo pegava muito, subiam de rio acima com rede e anzol, mas aquela abundância toda nos trouxe aos vazios de hoje. Já a fazenda grande aos poucos perdeu seu apreço, as lavouras de arroz deram lugar a uma vasta criação de cupins até o dia que venderam-na para o governo. O povo ficou ouriçado, igual sapo após a chuva atrás de aleluia. Era a oportunidade dos arrendatários conseguirem um pedaço de terra, pois fariam a tal reforma agrária. Reforma por aqui nenhuma, não houve democratização da terra.
Meu velho enfurecido, as vezes um gole de água precisou tomar... Percebi que era importante para ele me contar tudo aquilo, dessa forma; minha atenção se rendia ao caso.
Ele tinha conhecidos que entraram na espera pela terra, foram meses acampados aguardando um sorteio, sem saberem que sorte teriam. Muitos deles de nada do Cerrado sabiam, foi uma luta. Poucos ainda permanecem por lá, acharam um jeitinho de para a cidade voltar, eu até me arrisco a concordar com Mendonça (2021)[4], pois penso que foram expulsos, por aqui não puderam ficar.
Meu velho afirma que este Cerrado de gentes e cheiros já não é mais o mesmo, é uma imensidão de terra limpa que nos corta coração. Onde se tinha brejo, drenaram a área e hoje vemos “transformers” do Agro Pop fazendo o papel do regador que usamos na produção de auto-consumo.
Sem muito letramento meu velho me provoca, nos remete a Brandão, (2020), quando afirma que a “universidade nos dá títulos, mas é gente do povo que nos faz um sabedor”[5].
Vendo que ainda tem assunto, deixo meu velho prosear. Me mostra um limpo no pé da serra e com rugas na testa diz que alguns anos atrás, lá ainda se via a florada do Ipês em agosto, de julho a outubro a Sucupira aparecia e nos confundia com o Jacarandá Mimoso, era uma sinfonia de cores que atraia os olhares, mas o fogo por lá chegou, derrubaram tudo, nada restou.
Meu velho vê com lamento o secar da sangria que serpenteava em parte da fazenda, a água cortou, e nem adianta colocar a culpa em São Pedro! Quem pertence ao Cerrado carece cuidar, mas muitos que cá estão não têm relação nenhuma com este chão. São grandes grupos, organizados em redes, não aquelas de se balançar a sombra de um Jatobá, mas de serviços para atender o bem viver.
Aqui estamos, meu velho e eu em um Cerrado cercado de vazios, mas de muitas lutas. Anunciamos deste lugar que ocupamos e pertencemos que precisamos do CERRADO VIVO mesmo que este esteja em chamas e estas queimam as condições de permanecia do camponês em suas terras!
Notas:
[1] Mestranda do Programa de Pós Graduação em Geografia (PPGEO).
[2] Afluente do Rio Tocantins, divide os estados de Goiás e Tocantins no norte de Goiás.
[3] Citação da I Semana Integrada do Cerrado – disponível em https://www.youtube.com/watch?v=UPfvQD9SE3c&t=1368s
[4] Professor Marcelo Rodrigues Mendonça (IESA/UFG) em suas ultimas falas públicas, desconstrói o conceito de “êxodo rural” e nos permite pensar neste como processo de “exclusão”.
[5] Fala presente no Lançamento do Dossiê sobre Cerrado do PPGEO/UEG e Revista Élisée, 2020.








TT88 có phần chia mục khá hợp với kiểu đọc lướt của mình, nhất là những hôm chỉ muốn xem vài ý cho biết chứ ngại đọc một mạch dài. Mình thường nhìn tên mục trước rồi mới chọn đoạn để đọc, nên có tiêu đề rõ ràng thì đỡ mất công tìm hơn hẳn. Không cần đọc hết từ trên xuống vẫn biết chỗ nào đang giới thiệu chung, chỗ nào nói về quá trình hình thành. Thấy phần lịch sử nhắc tới năm 2018 cũng hay, ít ra có một mốc cụ thể để hình dung câu chuyện mà trang đang kể. Còn các thông tin giới thiệu khác thì mình cứ đọc tham khảo thôi, chưa vội…
8xbet com mình vừa mở thử lúc rảnh, chưa đọc kỹ nên chỉ nói chút về phần nhìn bên ngoài thôi. Mình thường ngại mấy trang có quá nhiều thứ chen nhau, vừa vào đã không biết nên nhìn đâu trước. Trang này thì các khối nội dung tách ra khá rõ, lướt một lượt cũng dễ theo dõi hơn mình nghĩ. Không cần chăm chú đọc từng dòng mà vẫn nhận ra chỗ nào đang nói về phần nào. Có lẽ do mình hay xem nhanh nên khá thích kiểu trình bày như vậy, đỡ bị rối mắt. Menu cũng dễ thấy, muốn đổi sang mục khác thì nhìn qua là tìm được, không phải loay hoay lâu. Còn…
Thấy B33 được chèn vào và được mọi người nhắc tới nhiều. Mình bấm xem cho biết, để xem cách trình bày và cấu trúc nội dung. Lướt nhanh thì thấy tổng thể khá gọn gàng, tạo cảm giác đáng tin cậy. Với mình, chỉ cần nội dung gọn gàng như vậy là đủ để mình nắm bắt thông tin cơ bản.
hay88 mình vừa mở thử lúc rảnh, chưa đọc kỹ gì đâu mà thấy cách sắp trang cũng dễ nhìn. Thường mình ghé một trang lạ là hay mất một lúc để biết nên nhìn từ đâu, ở đây thì các khối nội dung tách nhau khá rõ nên đỡ phải căng mắt. Mình cứ kéo xuống xem sơ thôi, phần nào ra phần đó, không có cảm giác mọi thứ chen chung một chỗ. Có thể do mình thích kiểu trình bày đơn giản nên nhìn vậy thấy khá hợp. Còn nội dung cụ thể thì mình chưa xem đủ để nói thêm, mới dừng ở mức ngó qua giao diện thôi. Menu đặt ở vị trí dễ thấy,…
Thấy SUNWIN được chèn vào và được mọi người nhắc tới nhiều. Mình bấm xem cho biết, để xem cách trình bày và cấu trúc nội dung. Lướt nhanh thì thấy tổng thể khá gọn gàng, tạo cảm giác đáng tin cậy. Với mình, chỉ cần nội dung gọn gàng như vậy là đủ để mình nắm bắt thông tin cơ bản.